Θείον Κήρυγμα

Χειροτονητήριος Λόγος

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

ΥΠΟ  ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΝΩΣΟΥ ΚΑΙ ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ  κ.κ.ΜΑΚΑΡΙΟΥ
 
gortynhs-makarios
 
Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε,

Σεβαστοί μου Πατέρες, Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.

Με βαθειά επίγνωση, για το ύψος της τιμής και το μέγεθος της ευθύνης, προσέρχομαι σήμερα για να λάβω το δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης, απεσταλμένος της Εκκλησίας, προς λαόν ευσεβή. Γνωρίζω ότι η οδός προς την ιερωσύνη οδηγεί στο Γολγοθά και ότι η ιερατική διακονία θα είναι κατ’ εξοχήν «Σταυρώσιμος». Το δέ επιτραχήλιον, το οποίον θα τεθεί  μετ’ ολίγον επ’ εμού, αν και υφασμάτινον, εν τούτοις συμβολίζει την ευθύνην της σωτηρίας των ψυχών, των οποίων θα μου αναθέσει η Εκκλησία και θα καταστεί δι’ εμέ αιτία πολλών δοκιμασιών.

Γνωρίζω επίσης ότι κατά τους χρόνους που διερχόμεθα όπου η αμαρτία έχει πλεονάσει και «οἰ ἀρχές καὶ οὶ ἐξουσίες τοῦ σκότους τοῦ αἰώνος τοῦτου» επιβάλλουν όσο ποτέ άλλοτε την κακία και την πονηρία στους ανθρώπους. Σε χρόνους όπου η ύλη και το χρήμα έχουν κυριεύσει τον άνθρωπο και τον έχουν απομακρύνει απ’ τα πολύτιμα πνευματικά αγαθά, σε ημέρες κρίσεως της θρησκευτικής πίστεως και ανατροπής των αξιών, ο ιερεύς είναι ομολογητής και μάρτυς.

Σ’ αυτούς όμως τους χρόνους αξιώνομαι σήμερα, να συμετάσχω στην μαρτυρική ιερωσύνη της εκκλησίας του Χριστού. Όχι για να διακονηθώ αλλά για να διακονίσω. Όχι για να δοξασθώ αλλά για να δοξάσω. Γίνομαι ιερεύς όχι για να διαπρέψω, αλλά για να διακονίσω τις ψυχές  τις οποίες μου εμπιστεύεται από σήμερα η εκκλησία η οποίες είναι «Σώμα Χριστοῦ» και να σηκώσω τον Σταυρό μου για να ξεκινήσω την πορεία μου προς το Γολγοθά. Σταυρός ο οποίος θα είναι για μ’ ένα καύχημα. Γνωρίζω επίσης, ότι ο λαός του Θεού, θα ζητήσει από τον ιερέα την γνησιότητα της ορθοδόξου πίστεως και της ζωντανής μαρτυρίας της αγάπης του Χριστού.

Ο ιερεύς πρέπει να είναι μιμητής του λόγου του Αποστόλου Παύλου «τοῖς πάσι γέγονα τὰ πάντα, ἴνα πάντας τινάς σῶσω». Θέλω να γνωρίζετε αγαπητοί μου, ότι ως ιερεύς έρχομαι ουχί «ἴνα θύσω και ἀπολέσω» αλλά για να αφοσιωθώ εις έργον διακονίας, αφού εις την Εκκλησίαν «ος εάν θέλει ἔν ὑμίν μέγας γενέσθαι, ἔσται πάντων διάκονος», θα διαφυλάξω την ορθόδοξον πίστη. Όχι μόνο προσευχόμενος αλλά και αγωνιζόμενος. Κάτω από την σκέπη του Πανάγαθου Θεού και  Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος.

Σήμερον αγαπητοί μου «Πεντηκοστήν ἐορτάζομεν καὶ Πνεύματος ἐπιδημίαν». Και όχι μονο σήμερα, αλλά και κάθε φορά που η Αγία μας Εκκλησία δια χειρών του Επισκόπου τελεί το μυστήριο της ιερωσύνης και χρίει λειτουργούς των του Χριστού αγίων και αχράντων μυστηρίων εις έργον διακονίας εις την Εκκλησία και τον κόσμο. Σήμερον αγαπητοί μου είναι η προσωπική μου Πεντηκοστή, η οποία όμως δεν είναι ιδιωτική μου υπόθεση αλλά γεγονός όλης της Εκκλησίας. Και τούτο, διότι οι ιερείς δεν χειροτονούνται για να εξυπηρετήσουν προσωπικά τους καθήκοντα, αλλά για να δοθούν εις την Εκκλησίαν για την οποία ο Χριστός «καὶ ἑαυτόν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς ἵνα αὐτὴν ἁγιάσῃ… μὴ ἔχουσαν σπίλον ἢ ῤυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων ἀλλ’ ἵνα ᾗ ἁγία καὶ ἄμωμος».

Ευχαριστώ τον Πανάγαθο και Ελεήμονα  Θεό που με εξέλεξε και με τοποθετεί σ’ αυτή τη θέση. Η εκλογή είναι του Θεού. «Οὐχ ὐμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὐμᾶς, καὶ ἔθηκα ὐμᾶς, ἴνα ὐμεῖς  ὐπάγεται καὶ καρπόν φέρητε καὶ ὀ καρπός ὐμῶν μένει». Η ιερωσύνη κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο «τελείται μὲν ἐπὶ τὴς γῆς, τάξιν δὲ ἔχει ἐπουρανίων ταγμάτων». Δια τούτο οι ιερείς πρέπει να είναι πάντοτε αγνοί, έχοντες καθαρά την καρδία, να βλέπουν το Χριστό, το σώμα του και το αίμα του.

«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ  ὅτι αὐτοὶ  τὸν Θεὸν ὄψονται». Βλέποντας η εμή ελαχιστότης το μεγαλείο της ιερωσύνης έρχονται στο νού μου τα λόγια της Θείας Λειτουργίας  «Οὐδείς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικές ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς προσέρχεσθαι ἢ προσεγγίζειν ἢ λειτουργεῖν σοι, Βασιλεῦ τῆς δόξης». Μ’ αυτά τα λόγια τονίζετε η αναξιότητα των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι είναι προσκολλημένοι στα γήϊνα στα υλικά και φθαρτά «ὤν πρώτος εἰμὶ ἐγὼ» να γίνονται λειτουργοί του υψίστου. Παρά ταύτα «ἀμαρτωλός ὤν», «Πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ σοὺ παρέστηκα, καὶ τῶν δεινῶν λογισμῶν οὐκ ἀφίσταμαι».

Γνωρίζοντας λοιπόν το μεγαλείο και το ύψος της ιερωσύνης και έχοντας επίγνωση της αναξιότητος και αμαρτωλότητός μου, «τρέμω»∙ βλέποντας ότι εντός ολίγου θα λάβω το δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και θα είμαι αυτός που θα διαμελίζω «τὸν μελιζόμενον καὶ μὴ διαιρούμενον, τον ἐσθιόμενον καὶ μηδέποτε δαπανόμενον». Πώς τα χέρια μου τα αμαρτωλά, θα κρατήσουν το σώμα και το αίμα του Χριστού; Πώς τα ακάθαρτά μου χείλη και βέβηλα και η ακαθαρτωτέρα μου γλώσσα θα αναπέμψουν ύμνους στον Θεό; Πώς οι οφθαλμοί μου οι εστραμένοι εις την γή θα ιδούν τα μεγαλεία του Θεού; Πώς τα ώτα μου όπου με περιέργεια στρέφονται στα κοσμικά ακούσματα, θα ακούσουν άρρητα ρήματα; Πώς τα πόδια μου που πατούν στη γή, θα σταθούν στο θυσιαστήριο το οποίο είναι εις τύπον του επουρανίου θυσιαστηρίου; Πώς το ανάξιο σώμα μου θα δέχεται τον Κύριον της δόξης ο οποίος είναι «πύρ γὰρ τοὺς ἀναξίους φλέγων» Δια τούτο κράζω σοι Κύριε∙ «Δέξε με ὤς τὸν ληστήν, ὤς τὸν τελώνην καὶ ὤς τὸν ἄσωτον».

Σας παρακαλώ Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε, Σεβαστοί Πατέρες και Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μή με εγκαταλείψετε τούτη τη στιγμή, αλλά δεηθείτε για μ’ ένα, να δεχθεί τις ικεσίες μου ο Θεός, και να με αξιώσει ως ιερέα, δια πρεσβειών «Τῆς ὐπερευλογημένης ἐνδόξου δεσποίνης ἠμῶν Θεοτόκου και ἀειπαρθένου Μαρίας της γλυκητάτης μητέρας μας και μητέρας του Θεού ημών∙ Τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάνου∙ Τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καὶ Θαυματουργοῦ Μηνά και  Πάντων των Αγίων και Ιεραρχών».

Ευχηθήτε ο Παράκλητος «τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθεῖας ὀ παρά τοῦ πατρός ἐκπορεύεται» αυτός που «ἰερέας τελιεῖ, ἀγραμμάτους σοφίας ἐδίδαξε, ἀλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν» και «ὄλον συγκροτεί το θεσμόν τὴς ἐκκλησίας» να με φωτίζει, να γίνει ποδηγέτης μου οδηγώντας τα βήματά μου στη νέα μου πορεία της οποίας αφετηρία είναι η σημερινή ημέρα. Ε

υχαριστίες πολλές εκφράζω τούτη την ώρα  προς το Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ.κ. Τιμόθεο ο οποίος από μικρό παιδί με αγκάλιασε σαν στοργικός  Πατέρας, με αγάπησε και με ανέθρεψε, μεγαλώνοντάς με στο  Ορφανοτροφείο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου και Ποιμενάρχου μας κ.κ. Τιμοθέου εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ την Αγία μας Εκκλησία για την στήριξη και την αμέριστη συμπαράσταση που μου έδειξε αγκαλιάζοντάς με από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα.

Ευχαριστίες πολλές εκφράζω  και σε σας Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε για την αγάπη την στήριξη και την αμέριστη συμπαράσταση που μου δείξατε όσο διάστημα η Αγία μας Εκκλησία με αξίωσε να την υπηρετήσω ως ελάχιστος διάκονος. Η ευχαριστίες μου προς το πρόσωπό σας είναι αναρίθμητες. Για όλα  σας ευχαριστώ. Σε κάθε μου λειτουργία θα προσεύχομαι να σας δίνει ο Θεός δύναμη να σας στηρίζει και να σας ενισχύει στο δύσκολο έργο το οποίο ως ελάχιστος επίσκοπος επιτελείτε, πάντοτε θα σας είμαι ευγνώμων.

Ευχαριστίες πολλές εκφράζω τούτη την ώρα  προς τον Πρωτοσύγκελο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο Βερνιδάκη ο οποίος είναι  για μ’ ένα πνευματικός οδηγός και λαμπρός προϊστάμενος. Καθώς και όλους τους συνεργάτες του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου μας οι οποίοι με αγάπη και ταπείνωση προσφέρουν της υπηρεσίες τους στα Γραφεία της Ιερά Αρχιεπισκοπής.

Ευχαριστίες πολλές, εκφράζω τούτη την ώρα  προς τον ιερατικό προϊστάμενο και πνευματικό μου Πατέρα, τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο Πατέρα Ματθαίο Γιαλιαδάκη για την αγάπη την στήριξη και την πνευματική καθοδήγηση που είχα όσο διάστημα τάχθηκα να υπηρετήσω την Ενορία του Αγίου Ιωάννου Προαστίου Ηρακλείου, ως διάκονος. Πατέρα Ματθαίε, για όλα σας  ευχαριστώ. Σας ζητώ ταπεινά να με συγχωρέσετε για όσες φορές σας επίκρανα είτε εν λόγω είτε εν έργο. Για όλα σας ευχαριστώ και πάντοτε θα σας είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ τον συνεφημέριο μου Πατέρα Ανδρέα Κασωτάκη, για την αγάπη τον σεβασμό και την συμπαράστασή του καθώς και τους ευλαβείς ενορίτας μου για την αγάπη την στήριξη την καταδεκτικότητα και την αμέριστη συμπαράσταση που έδειξαν προς το πρόσωπό μου.

Εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ όλους τους σεβαστούς Πατέρες  που ήρθαν σήμερα εδώ  να με τιμήσουν και να συμπροσευχηθούν μαζί μου. Ευχαριστώ πολύ  τους συγγενείς της συζύγου μου οι οποίοι με δέχτηκαν στην οικογένειά τους με αγάπη, και με στήριξαν στο να εκπληρώσω τις επιθυμίες μου. Ευχαριστώ τους προγόνους μου και τους κατά σάρκα συγγενείς τόσο τους δικούς μου όσο και της συζύγου μου καθώς και τους αναδόχους μου.

Ευχαριστώ πολύ  τους ανθρώπους που με ευεργέτησαν κατά τους χρόνους των σπουδών μου. Ευχαριστώ τους Διευθυντές και Καθηγητές των Σχολών μου στην Μεγαλόχαρη Παναγία της Τήνου, και στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή της Κρήτης. Είμαι σε όλους ευγνώμων, όσους με παρηγόρησαν δίνοντάς μου δύναμη να συνεχίσω τον αγώνα μου. Περισσοτέρως  δε, τυγχάνω ευγνώμων και ευχαριστώ τη σύζυγό μου Αικατερίνη, η οποία στέκεται δίπλα μου φύλακας άγγελός μου και με στηρίζει ως «στύλος ἀκλόνητος» με βοηθά στο να εκπληρώνω τα όνειρά και τις επιθυμίες μου, με φροντίζει και με δέχεται με τα ελαττώματά μου και στην οποία οφείλω τα πάντα. Ευχαριστώ τον Παντοδύναμο και Πανηκτήρμονα Θεό που με αξίωσε πρίν γίνω Πατήρ ως ιερεύς να γίνω πατέρας δικών μου τέκτων.

Τελευταία όμως Θεοφιλέστατε επιτρέψτε μου τούτη την ώρα να μνημονεύσω τον Μακαριστό Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Μουντοκαλάκη,  τον τότε Εφημέριο του  Ιερού Ιδρυματικού Ναού της Αγίας Σκέπης ο οποίος ήταν για μ’ ένα η αρχή και η αιτία να ανέβω από μικρό παιδί στο αναλόγιο μόλις 10 ετών, ώστε να μάθω να υμνώ και να δοξάζω τον Θεό την Παναγία και όλους μας τους Αγίους.

Τελειώνοντας ευχαριστώ πολύ και τον Αιδεσομολογιότατο Πρωτοπρεσβύτερο  Πατέρα Νεκτάριο Μαρκάκη για την αδελφική του αγάπη και συμπαράσταση που μου έδειξε από τα παιδικά  μου χρόνια μέχρι σήμερα, καθώς υπήρξε και ο πρώτος διδάσκαλος ο οποίος μου έμαθε να διαβάζω και να μελετώ την Πατρώα μας Εκκλησιαστική Βυζαντινή Μουσική. Και τώρα σε ευχαριστώ Αγία μου Σκέπη που με διαφύλαξες όλα αυτά τα χρόνια.

Και νυν «Υπεραγία Θεοτόκε» δέξε τις ικεσίες μου και συνέχισε να είσαι για εμέ «Σκέπη Ἀγία». «Σκέπη Θεία». «Σκέπασόν με ἐν τῇ Σκέπη τῶν πτερύγων Σου». Εκ βάθους καρδίας, όλους, σας ευχαριστώ που προσήλθατε εις την Θείαν Λειτουργίαν ταύτην, συνμπροσεύχεσθαι μαζί μου και με τιμάται με την παρουσία σας. «Μνῆσθητι Κύριε καὶ τῶν συνελθόντων εἰς την χαράν ταῦτην». Και νυν Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε έτοιμος κατ’ άνθρωπον προσέρχομαι προσευχόμενος: «Δέσποτα Κύριε, ὀ Θεός ἡμῶν, ὁ καταστήσας ἐν οὐρανοῖς τάγματα καὶ στρατιὰς ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, εἰς λειτουργίαν τῆς σῆς δόξης, ποίησον σὺν τῇ εἴσόδῳ ἡμῶν, εἴσοδον ἀγίων ἀγγέλων γενέσθαι συλλειτουργοῦντων ἡμῖν, καὶ συνδοξολογοῦντων τὴν σὴν ἂγαθότητα». ΑΜΗΝ.

Ηράκλειο 9 Απριλίου 2005

Χειροτονητήριος Λόγος εις την εις Πρεσβύτερον Χειροτονίαν μου (9-4-2015)

 

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

ΥΠΟ  ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΝΩΣΟΥ ΚΑΙ ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ  κ.κ.ΜΑΚΑΡΙΟΥ
 
 
gortynis makarios
 
Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε,

Σεβαστοί μου Πατέρες, Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.

Με βαθειά επίγνωση, για το ύψος της τιμής και το μέγεθος της ευθύνης, προσέρχομαι σήμερα για να λάβω το δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης, απεσταλμένος της Εκκλησίας, προς λαόν ευσεβή. Γνωρίζω ότι η οδός προς την ιερωσύνη οδηγεί στο Γολγοθά και ότι η ιερατική διακονία θα είναι κατ’ εξοχήν «Σταυρώσιμος». Το δέ επιτραχήλιον, το οποίον θα τεθεί  μετ’ ολίγον επ’ εμού, αν και υφασμάτινον, εν τούτοις συμβολίζει την ευθύνην της σωτηρίας των ψυχών, των οποίων θα μου αναθέσει η Εκκλησία και θα καταστεί δι’ εμέ αιτία πολλών δοκιμασιών.

Γνωρίζω επίσης ότι κατά τους χρόνους που διερχόμεθα όπου η αμαρτία έχει πλεονάσει και «οἰ ἀρχές καὶ οὶ ἐξουσίες τοῦ σκότους τοῦ αἰώνος τοῦτου» επιβάλλουν όσο ποτέ άλλοτε την κακία και την πονηρία στους ανθρώπους. Σε χρόνους όπου η ύλη και το χρήμα έχουν κυριεύσει τον άνθρωπο και τον έχουν απομακρύνει απ’ τα πολύτιμα πνευματικά αγαθά, σε ημέρες κρίσεως της θρησκευτικής πίστεως και ανατροπής των αξιών, ο ιερεύς είναι ομολογητής και μάρτυς.

Σ’ αυτούς όμως τους χρόνους αξιώνομαι σήμερα, να συμετάσχω στην μαρτυρική ιερωσύνη της εκκλησίας του Χριστού. Όχι για να διακονηθώ αλλά για να διακονίσω. Όχι για να δοξασθώ αλλά για να δοξάσω. Γίνομαι ιερεύς όχι για να διαπρέψω, αλλά για να διακονίσω τις ψυχές  τις οποίες μου εμπιστεύεται από σήμερα η εκκλησία η οποίες είναι «Σώμα Χριστοῦ» και να σηκώσω τον Σταυρό μου για να ξεκινήσω την πορεία μου προς το Γολγοθά. Σταυρός ο οποίος θα είναι για μ’ ένα καύχημα. Γνωρίζω επίσης, ότι ο λαός του Θεού, θα ζητήσει από τον ιερέα την γνησιότητα της ορθοδόξου πίστεως και της ζωντανής μαρτυρίας της αγάπης του Χριστού.

Ο ιερεύς πρέπει να είναι μιμητής του λόγου του Αποστόλου Παύλου «τοῖς πάσι γέγονα τὰ πάντα, ἴνα πάντας τινάς σῶσω». Θέλω να γνωρίζετε αγαπητοί μου, ότι ως ιερεύς έρχομαι ουχί «ἴνα θύσω και ἀπολέσω» αλλά για να αφοσιωθώ εις έργον διακονίας, αφού εις την Εκκλησίαν «ος εάν θέλει ἔν ὑμίν μέγας γενέσθαι, ἔσται πάντων διάκονος», θα διαφυλάξω την ορθόδοξον πίστη. Όχι μόνο προσευχόμενος αλλά και αγωνιζόμενος. Κάτω από την σκέπη του Πανάγαθου Θεού και  Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος.

Σήμερον αγαπητοί μου «Πεντηκοστήν ἐορτάζομεν καὶ Πνεύματος ἐπιδημίαν». Και όχι μονο σήμερα, αλλά και κάθε φορά που η Αγία μας Εκκλησία δια χειρών του Επισκόπου τελεί το μυστήριο της ιερωσύνης και χρίει λειτουργούς των του Χριστού αγίων και αχράντων μυστηρίων εις έργον διακονίας εις την Εκκλησία και τον κόσμο. Σήμερον αγαπητοί μου είναι η προσωπική μου Πεντηκοστή, η οποία όμως δεν είναι ιδιωτική μου υπόθεση αλλά γεγονός όλης της Εκκλησίας. Και τούτο, διότι οι ιερείς δεν χειροτονούνται για να εξυπηρετήσουν προσωπικά τους καθήκοντα, αλλά για να δοθούν εις την Εκκλησίαν για την οποία ο Χριστός «καὶ ἑαυτόν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς ἵνα αὐτὴν ἁγιάσῃ… μὴ ἔχουσαν σπίλον ἢ ῤυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων ἀλλ’ ἵνα ᾗ ἁγία καὶ ἄμωμος».

Ευχαριστώ τον Πανάγαθο και Ελεήμονα  Θεό που με εξέλεξε και με τοποθετεί σ’ αυτή τη θέση. Η εκλογή είναι του Θεού. «Οὐχ ὐμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὐμᾶς, καὶ ἔθηκα ὐμᾶς, ἴνα ὐμεῖς  ὐπάγεται καὶ καρπόν φέρητε καὶ ὀ καρπός ὐμῶν μένει». Η ιερωσύνη κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο «τελείται μὲν ἐπὶ τὴς γῆς, τάξιν δὲ ἔχει ἐπουρανίων ταγμάτων». Δια τούτο οι ιερείς πρέπει να είναι πάντοτε αγνοί, έχοντες καθαρά την καρδία, να βλέπουν το Χριστό, το σώμα του και το αίμα του.

«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ  ὅτι αὐτοὶ  τὸν Θεὸν ὄψονται». Βλέποντας η εμή ελαχιστότης το μεγαλείο της ιερωσύνης έρχονται στο νού μου τα λόγια της Θείας Λειτουργίας  «Οὐδείς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικές ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς προσέρχεσθαι ἢ προσεγγίζειν ἢ λειτουργεῖν σοι, Βασιλεῦ τῆς δόξης». Μ’ αυτά τα λόγια τονίζετε η αναξιότητα των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι είναι προσκολλημένοι στα γήϊνα στα υλικά και φθαρτά «ὤν πρώτος εἰμὶ ἐγὼ» να γίνονται λειτουργοί του υψίστου. Παρά ταύτα «ἀμαρτωλός ὤν», «Πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ σοὺ παρέστηκα, καὶ τῶν δεινῶν λογισμῶν οὐκ ἀφίσταμαι».

Γνωρίζοντας λοιπόν το μεγαλείο και το ύψος της ιερωσύνης και έχοντας επίγνωση της αναξιότητος και αμαρτωλότητός μου, «τρέμω»∙ βλέποντας ότι εντός ολίγου θα λάβω το δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και θα είμαι αυτός που θα διαμελίζω «τὸν μελιζόμενον καὶ μὴ διαιρούμενον, τον ἐσθιόμενον καὶ μηδέποτε δαπανόμενον». Πώς τα χέρια μου τα αμαρτωλά, θα κρατήσουν το σώμα και το αίμα του Χριστού; Πώς τα ακάθαρτά μου χείλη και βέβηλα και η ακαθαρτωτέρα μου γλώσσα θα αναπέμψουν ύμνους στον Θεό; Πώς οι οφθαλμοί μου οι εστραμένοι εις την γή θα ιδούν τα μεγαλεία του Θεού; Πώς τα ώτα μου όπου με περιέργεια στρέφονται στα κοσμικά ακούσματα, θα ακούσουν άρρητα ρήματα; Πώς τα πόδια μου που πατούν στη γή, θα σταθούν στο θυσιαστήριο το οποίο είναι εις τύπον του επουρανίου θυσιαστηρίου; Πώς το ανάξιο σώμα μου θα δέχεται τον Κύριον της δόξης ο οποίος είναι «πύρ γὰρ τοὺς ἀναξίους φλέγων» Δια τούτο κράζω σοι Κύριε∙ «Δέξε με ὤς τὸν ληστήν, ὤς τὸν τελώνην καὶ ὤς τὸν ἄσωτον».

Σας παρακαλώ Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε, Σεβαστοί Πατέρες και Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μή με εγκαταλείψετε τούτη τη στιγμή, αλλά δεηθείτε για μ’ ένα, να δεχθεί τις ικεσίες μου ο Θεός, και να με αξιώσει ως ιερέα, δια πρεσβειών «Τῆς ὐπερευλογημένης ἐνδόξου δεσποίνης ἠμῶν Θεοτόκου και ἀειπαρθένου Μαρίας της γλυκητάτης μητέρας μας και μητέρας του Θεού ημών∙ Τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάνου∙ Τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καὶ Θαυματουργοῦ Μηνά και  Πάντων των Αγίων και Ιεραρχών».

Ευχηθήτε ο Παράκλητος «τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθεῖας ὀ παρά τοῦ πατρός ἐκπορεύεται» αυτός που «ἰερέας τελιεῖ, ἀγραμμάτους σοφίας ἐδίδαξε, ἀλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν» και «ὄλον συγκροτεί το θεσμόν τὴς ἐκκλησίας» να με φωτίζει, να γίνει ποδηγέτης μου οδηγώντας τα βήματά μου στη νέα μου πορεία της οποίας αφετηρία είναι η σημερινή ημέρα. Ε

υχαριστίες πολλές εκφράζω τούτη την ώρα  προς το Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ.κ. Τιμόθεο ο οποίος από μικρό παιδί με αγκάλιασε σαν στοργικός  Πατέρας, με αγάπησε και με ανέθρεψε, μεγαλώνοντάς με στο  Ορφανοτροφείο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου και Ποιμενάρχου μας κ.κ. Τιμοθέου εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ την Αγία μας Εκκλησία για την στήριξη και την αμέριστη συμπαράσταση που μου έδειξε αγκαλιάζοντάς με από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα.

Ευχαριστίες πολλές εκφράζω  και σε σας Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε για την αγάπη την στήριξη και την αμέριστη συμπαράσταση που μου δείξατε όσο διάστημα η Αγία μας Εκκλησία με αξίωσε να την υπηρετήσω ως ελάχιστος διάκονος. Η ευχαριστίες μου προς το πρόσωπό σας είναι αναρίθμητες. Για όλα  σας ευχαριστώ. Σε κάθε μου λειτουργία θα προσεύχομαι να σας δίνει ο Θεός δύναμη να σας στηρίζει και να σας ενισχύει στο δύσκολο έργο το οποίο ως ελάχιστος επίσκοπος επιτελείτε, πάντοτε θα σας είμαι ευγνώμων.

Ευχαριστίες πολλές εκφράζω τούτη την ώρα  προς τον Πρωτοσύγκελο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο Βερνιδάκη ο οποίος είναι  για μ’ ένα πνευματικός οδηγός και λαμπρός προϊστάμενος. Καθώς και όλους τους συνεργάτες του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου μας οι οποίοι με αγάπη και ταπείνωση προσφέρουν της υπηρεσίες τους στα Γραφεία της Ιερά Αρχιεπισκοπής.

Ευχαριστίες πολλές, εκφράζω τούτη την ώρα  προς τον ιερατικό προϊστάμενο και πνευματικό μου Πατέρα, τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο Πατέρα Ματθαίο Γιαλιαδάκη για την αγάπη την στήριξη και την πνευματική καθοδήγηση που είχα όσο διάστημα τάχθηκα να υπηρετήσω την Ενορία του Αγίου Ιωάννου Προαστίου Ηρακλείου, ως διάκονος. Πατέρα Ματθαίε, για όλα σας  ευχαριστώ. Σας ζητώ ταπεινά να με συγχωρέσετε για όσες φορές σας επίκρανα είτε εν λόγω είτε εν έργο. Για όλα σας ευχαριστώ και πάντοτε θα σας είμαι ευγνώμων. Ευχαριστώ τον συνεφημέριο μου Πατέρα Ανδρέα Κασωτάκη, για την αγάπη τον σεβασμό και την συμπαράστασή του καθώς και τους ευλαβείς ενορίτας μου για την αγάπη την στήριξη την καταδεκτικότητα και την αμέριστη συμπαράσταση που έδειξαν προς το πρόσωπό μου.

Εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ όλους τους σεβαστούς Πατέρες  που ήρθαν σήμερα εδώ  να με τιμήσουν και να συμπροσευχηθούν μαζί μου. Ευχαριστώ πολύ  τους συγγενείς της συζύγου μου οι οποίοι με δέχτηκαν στην οικογένειά τους με αγάπη, και με στήριξαν στο να εκπληρώσω τις επιθυμίες μου. Ευχαριστώ τους προγόνους μου και τους κατά σάρκα συγγενείς τόσο τους δικούς μου όσο και της συζύγου μου καθώς και τους αναδόχους μου.

Ευχαριστώ πολύ  τους ανθρώπους που με ευεργέτησαν κατά τους χρόνους των σπουδών μου. Ευχαριστώ τους Διευθυντές και Καθηγητές των Σχολών μου στην Μεγαλόχαρη Παναγία της Τήνου, και στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή της Κρήτης. Είμαι σε όλους ευγνώμων, όσους με παρηγόρησαν δίνοντάς μου δύναμη να συνεχίσω τον αγώνα μου. Περισσοτέρως  δε, τυγχάνω ευγνώμων και ευχαριστώ τη σύζυγό μου Αικατερίνη, η οποία στέκεται δίπλα μου φύλακας άγγελός μου και με στηρίζει ως «στύλος ἀκλόνητος» με βοηθά στο να εκπληρώνω τα όνειρά και τις επιθυμίες μου, με φροντίζει και με δέχεται με τα ελαττώματά μου και στην οποία οφείλω τα πάντα. Ευχαριστώ τον Παντοδύναμο και Πανηκτήρμονα Θεό που με αξίωσε πρίν γίνω Πατήρ ως ιερεύς να γίνω πατέρας δικών μου τέκτων.

Τελευταία όμως Θεοφιλέστατε επιτρέψτε μου τούτη την ώρα να μνημονεύσω τον Μακαριστό Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο Μουντοκαλάκη,  τον τότε Εφημέριο του  Ιερού Ιδρυματικού Ναού της Αγίας Σκέπης ο οποίος ήταν για μ’ ένα η αρχή και η αιτία να ανέβω από μικρό παιδί στο αναλόγιο μόλις 10 ετών, ώστε να μάθω να υμνώ και να δοξάζω τον Θεό την Παναγία και όλους μας τους Αγίους.

Τελειώνοντας ευχαριστώ πολύ και τον Αιδεσομολογιότατο Πρωτοπρεσβύτερο  Πατέρα Νεκτάριο Μαρκάκη για την αδελφική του αγάπη και συμπαράσταση που μου έδειξε από τα παιδικά  μου χρόνια μέχρι σήμερα, καθώς υπήρξε και ο πρώτος διδάσκαλος ο οποίος μου έμαθε να διαβάζω και να μελετώ την Πατρώα μας Εκκλησιαστική Βυζαντινή Μουσική. Και τώρα σε ευχαριστώ Αγία μου Σκέπη που με διαφύλαξες όλα αυτά τα χρόνια.

Και νυν «Υπεραγία Θεοτόκε» δέξε τις ικεσίες μου και συνέχισε να είσαι για εμέ «Σκέπη Ἀγία». «Σκέπη Θεία». «Σκέπασόν με ἐν τῇ Σκέπη τῶν πτερύγων Σου». Εκ βάθους καρδίας, όλους, σας ευχαριστώ που προσήλθατε εις την Θείαν Λειτουργίαν ταύτην, συνμπροσεύχεσθαι μαζί μου και με τιμάται με την παρουσία σας. «Μνῆσθητι Κύριε καὶ τῶν συνελθόντων εἰς την χαράν ταῦτην». Και νυν Θεοφιλέστατε Άγιε Επίσκοπε Κνωσού κ. Μακάριε έτοιμος κατ’ άνθρωπον προσέρχομαι προσευχόμενος: «Δέσποτα Κύριε, ὀ Θεός ἡμῶν, ὁ καταστήσας ἐν οὐρανοῖς τάγματα καὶ στρατιὰς ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, εἰς λειτουργίαν τῆς σῆς δόξης, ποίησον σὺν τῇ εἴσόδῳ ἡμῶν, εἴσοδον ἀγίων ἀγγέλων γενέσθαι συλλειτουργοῦντων ἡμῖν, καὶ συνδοξολογοῦντων τὴν σὴν ἂγαθότητα». ΑΜΗΝ.

Ηράκλειο 9 Απριλίου 2005

 

Φωτογραφίες Χειροτονίας

Με κάθε Εκκλησιαστική λαμπρότητα και τάξη, έγινε πανηγυρικά η χειροτονία του Διακόνου του Ιερού Ενοριακού Ναού Αγίου Ιωάννου Προαστίου Ηρακλείου Κρήτης. Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας το Σαββάτο 9/5/2005, ιερουργούντος του Θεοφιλεστάτου Κνωσού, και νυν Μητροπολίτου Γορτύνης και Αρκαδίας κ.ΜΑΚΑΡΙΟΥ.

Κατά την διάρκεια της Θ. Λειτουργίας , και μετά την Μεγάλη Είσοδο, σύμφωνα με την Εκκλησιαστική τάξη, έλαβε χώρα η εις Πρεσβύτερον Χειροτονία του μέχρι τότε Διακόνου του Ιερού Ενοριαού Ναού Αγίου Ιωάννου Προαστίου Ηρακλείου Κρήτης, π.Χρήστου Πυτιρίνη. Στον χειροτονητήριο λόγο του, ο νεοχειροτονηθείς, τόνισε την αναξιότητά του να μιλήσει για την Ιερωσύνη. Υπογράμμισε την απαξίωση της Εκκλησίας και ιδιαίτερα των κληρικών ιδιαίτερα στις μέρες μας και ότι θα είναι στόχος του η μεταστροφή αυτής της κατάστασης με τα έργα του, παρά με τα λόγια του.

Ευχαρίστησε όλους που συνέβαλαν με τις προσευχές και με την ηθική στηριξή τους, για να αξιωθεί να ζήσει αυτή τη στιγμή (Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, Θεοεφιλέστατο Επίσκοπο Κνωσού, Πρωτοσύγκελλο, Πνευματικό, Πατέρες Ιεράς Αρχιεισκοπής, Συνεφημερίους, Συγγενείς, Φίλους και Ενορίτες και ιδιαιτέρως την πρεσβυτέρα) και ζήτησε συγνώμη για τα τυχόν λάθη και παραλήψεις του.

Ο Θεοεφιλέστατος με την σειρά του, ήταν συγκινημένος. Υπογράμμισε την ευθύνη που έχει ο ιερεύς, ότι σε καμία απολύτος περίπτωση δεν είναι επαγγελματίας αλλά διάκονος πάντων. Και η μόνη περιουσία του είναι η ιερά παρακαταθήκη (το σώμα και το αίμα του Χριστού μας) που λαμβάνει ο ιερέυς κατά την φρικτή εκείνη ώρα της χεροτονίας του  και για αυτήν θα δώσει λόγο κατά την δευτέρα παρουσία «Λάβε τὴν παρακαταθήκην ταύτην καὶ φύλαξον αὐτὴν μέχρι τῆς δευτέρας τοῦ Κυρίου παρουσίας, ὄτε παρ' αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτὴν» το σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Στη συνέχεια τελέσθηκε η χειροτονία και όλος ο κόσμος κληρικοί και λαϊκοί που είχαν κατακλύσει τον Παλαιό Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά Ηρακλείου Κρήτης αναφώνησαν  το «Άξιος»!

Μετά το δι' ευχών και κατά την τάξη της εκκλησίας μας ο νέος Πρεσβύτερος π.Χρήστος Πυτιρίνης μοίρασε το αντίδωρο και όλοι οι Ενορίτες και επισκέπτες, ευχήθηκαν τα δέοντα για να έχει μια καρποφόρα Ιερατική πορεία.

 

 

Κυριακή ιβ΄ Λουκά (Δέκα λεπρών)

«Απήντησαν αυτώ δέκα λεπροί άνδρες, οι έστησαν πόρρωθεν...»

evagelistis loykas5να θαύμα, αγαπητοί μου αδελφοί, ένα θαύμα βλέπουμε στο Ευαγγέλιο της ΙΒ' Κυριακής του Λουκά που διαβάσαμε σήμερα. Βλέπουμε ένα θαύμα, πούνε συγχρόνως και μία διδασκαλία. Είναι το θαύμα της θεραπείας των 10 λεπρών. Αλλά προς αυτούς τους 10 λεπρούς παραβάλλονται όλοι οι άνθρωποι. Πραγματικά λεπροί εκείνοι οι 10 δυστυχισμένοι άνθρωποι. Συμβολικά λεπροί όλοι οι άνθρωποι, ή μάλλον ψυχικά λεπροί. Λεπροί με λέπρα χειρότερη απ’ τη λέπρα τη σωματική, που είχαν οι άνδρες του σημερινού Ευαγγελίου και όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών. Οι δέκα λεπροί και ο Χριστός είναι τα πρόσωπα του θαύματος.

Ας δούμε όμως τη στάση των 10 λεπρών μπροστά στο Χριστό! Ποια ήταν αυτή η στάση; Δεν ήταν μία η στάση. Τέσσερις στάσεις βλέπουμε να αλλάζουν οι λεπροί. Αλλά και όλοι οι άνθρωποι μπροστά στο Χριστό παίρνουν, πρέπει να παίρνουν, αυτές τις στάσεις των 10 λεπρών. Ας δούμε αυτές τις τέσσερις στάσεις, όπως φωτογραφίζονται μέσα στο Ιερό Ευαγγέλιο. Η πρώτη στάση: Πού στέκουν οι 10 λεπροί; Στέκουν μακριά, πολύ μακριά. «Έστησαν πόρρωθεν». Βλέπουν το Χριστό από μακριά, απ’ τον έρημο τόπο που μένουν. Θέλουν να τον πλησιάσουν, να τον δουν από κοντά. Αλλά δεν μπορούν. Δεν τολμούν να πλησιάσουν κανένα άνθρωπο της κοινωνίας. Καταραμένη και κολλητική τότε η αρρώστια της λέπρας, τους υποχρέωνε να μένουν μακριά από τις πόλεις και τα χωριά, μακριά από τους υγιείς ανθρώπους.

Νόμοι αυστηροί τους καθήλωναν στην ερημιά. Αλλά και οι ίδιοι, ευγενικές υπάρξεις, αισθάνονται την αρρώστιά τους, έχουν συναίσθηση της καταστάσεως τους, και δεν θέλουν να κάνουν κακό στους άλλους ανθρώπους. Δεν θέλουν να μεταδώσουν την αρρώστια τους και στους υπολοίπους. Αυτοί είναι ακάθαρτοι. Δεν πρέπει να γίνουν και οι άλλοι άνθρωποι λεπροί και ακάθαρτοι. Αυτοί είναι ακάθαρτοι. Δεν θέλουν να πλησιάσουν τους καθαρούς. Ακάθαρτοι οι 10 λεπροί την εποχή εκείνη. Αλλά και σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί, υπάρχουν οι ακάθαρτοι.

Κυριακή ια΄ Λουκά

«Ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον µέγα»

evagelistis loykas5να Σάββατο ο Κύριος προσκλήθηκε και κάθισε στο σπίτι κάποιου Φαρισαίου για φαγητό. Κι ένας απ’ αυτούς που ήταν στο τραπέζι, του είπε: Μακάριος είναι εκείνος που θα φάει γεύμα στη Βασιλεία του Θεού. Ο Κύριος τότε πήρε αφορμή για να μιλήσει για την αιώνια ευφροσύνη της Βασιλείας του Θεού με την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου. Κάποιος άνθρωπος, είπε, έκανε μεγάλο βραδινό συμπόσιο και κάλεσε πολλούς. Κι έστειλε το δούλο του για να πει στους προσκεκλημένους: Ελάτε, όλα πλέον είναι έτοιμα για το μεγάλο δείπνο. Μας προκαλεί εντύπωση ότι, ενώ ο Κύριος ρωτήθηκε για γεύμα, μιλάει για δείπνο. Γιατί λοιπόν ονομάζει την ουράνια Βασιλεία του δείπνο και μάλιστα μέγα δείπνο;

Ο Κύριος προτιμά να αναφερθεί σε δείπνο, διότι ένα δείπνο έχει μεγαλύτερη διάρκεια από ένα μεσημεριανό τραπέζι και έχει μεγαλύτερη ευφροσύνη. Θέλει έτσι να δείξει ότι το πανηγύρι της Βασιλείας του θα είναι ατελεύτητο και λαμπρό. Μη φαντασθούμε βέβαια με τη λέξη «δείπνο» κάποιο υλικό βραδινό συμπόσιο που κάποτε τελειώνει ή δημιουργεί κορεσμό, αλλά δείπνο πνευματικό, όπου θα απολαμβάνουμε τα πλούσια πνευματικά αγαθά που ετοίμασε ο Θεός για μας. Και ποια είναι τα αγαθά του ουρανίου δείπνου; Ούτε μπορούμε να φαντασθούμε. Πώς να καταλάβουμε τι σημαίνει ότι αιωνίως θα συναναπαυόμαστε με τους δικαίους και όλες τις αγγελικές θείες δυνάμεις και θα γευόμαστε τις άπειρες πνευματικές δωρεές του Θεού;

Πώς να κατανοήσουμε τι σημαίνει αιώνια αναψυχή και ευφροσύνη, τι σημαίνει πνευματικός χορτασμός των πτωχών ψυχών μας στην επουράνια Βασιλεία του; Ο Θεός λοιπόν ετοίμασε για μας άπειρα και απερίγραπτα αγαθά, που δεν μπορούμε να σκεφθούμε και να συλλάβουμε. Και απευθύνεται στον καθένα μας και μας καλεί στη Βασιλεία του για να μας καταστήσει αιώνια ευτυχισμένους. Μας καλεί μέσα από τις περιστάσεις της ζωής μας, με διάφορα πρόσωπα δικά του που στέλνει στη ζωή μας, μας καλεί με την Εκκλησία του και τα Μυστήριά της, με τη μελέτη και την ακρόαση του θείου λόγου, με τις θείες επισκέψεις στο νου και στην καρδιά μας, με θεία σκιρτήματα και νεύσεις.

Κυριακή ιγ΄ Λουκά

ον κίνδυνο να πέσουµε σε ένα πολύ σοβαρό λάθος µας επισηµαίνει το σηµερινό Ευαγγέλιο, αγαπητοί αδελφοί. Να κόψουµε και να ράψουµε το Ευαγγέλιο στα µέτρα µας! Αυτό έκανε ο νεαρός που πλησίασε σήµερα τον Χριστό και τον ρώτησε «Τι καλό πράγµα πρέπει να κάνω για να κερδίσω την Βασιλεία του Θεό και να ζήσω αιώνια;» Και ο Ιησούς του απάντησε «Να τηρήσεις τις εντολές που σου έδωσε ο Θεός δια του Μωϋσέως και δια των Προφητών». Να εφαρµόζεις δηλαδή στη ζωή σου τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Το «οὐ φονεύσεις, οὐ µοιχεὔσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδοµαρτυρήσεις, τίµα τόν πατέρα σου καί τήν µητέρα σου, ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» και γενικά ότι σε διδάσκει η Αγία Γραφή. Ο νεαρός απάντησε ότι «όλα αυτά τα τηρώ από µικρό παιδί, σε τι άλλο υστερώ;»

Ο Χριστός που γνώριζε καλά το βάθος της ψυχής του και το αδύνατο σηµείο του, του είπε: «Πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου, µοίρασέ τα στους φτωχούς και έλα να µε ακολουθήσεις, να γίνεις µαθητής µου». Δεν άρεσε στον νεαρό αυτό που του είπε ο Χριστός και έφυγε λυπηµένος. Είχε σχηµατίσει µέσα του την γνώµη ότι µε αυτά που έκανε µέχρι τώρα, ήταν τέλειος. Έτοιµος για τον Παράδεισο. Είχε σταµατήσει την προσπάθειά του µέχρι εκεί που ήταν εύκολα και νόµιζε ότι αυτό ήταν αρκετό.

Ο Χριστός όµως του είπε ότι είχε ακόµη αρκετό δρόµο να διανύσει και µάλιστα αρκετά ανηφορικό, γιατί αγαπούσε τα υπάρχοντά του και δεν ήθελε µε κανένα τρόπο να τα αποχωριστεί. Καλό ήταν αυτό που έκανε µέχρι τώρα, αλλά δεν ήταν το όλο. Ήταν µέρος και µε το µέρος δεν µπορούσε να έχει θέση στην Βασιλεία του Θεού. Δηλαδή, αγαπητοί αδελφοί, ο νέος του Ευαγγελίου είχε κόψει και ράψει την Αγία Γραφή στα µέτρα του.

Κυριακή ιδ΄ Λουκά

«Καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὑτῷ ἵνα σιωπήσῃ»

evagelistis loykas15Ο Κύριός μας, αγαπητοί μου αδελφοί, έκανε αμέτρητα θαύματα όσο καιρό έζησε πάνω στη γη. Ένα από τα πολλά αυτά θαύματα είναι και το σημερινό. Σήμερα βλέπουμε το Χριστό να θεραπεύει ένα τυφλό της Ιεριχώ. Ο Κύριός μας, άλλωστε, ήρθε στο κόσμο για να λυτρώσει τον άνθρωπο από τη δουλεία του σατανά και να του ανοίξει τα μάτια της ψυχής. Γιατί όσο καιρό βρισκόταν στην ειδωλολατρεία σίγουρα πορεύονταν σε πνευματικό σκοτάδι. Γι’ αυτό όταν οι μαθητές του Ιωάννη ρώτησαν τον Χριστό τι απόκριση να δώσουν στον διδάσκαλό τους σχετικά με τον Χριστό είπε να του πούν ότι είναι Αυτός, ο Χριστός δηλ., που δίδει στους τυφλούς ανάβλεψιν, στους χωλούς πόδια να περπατούν, στους λεπρούς κάθαρση, στους κωφούς τα αυτιά τους και στους νεκρούς ζωή. Στην πύλη, λοιπόν, της πόλεως έγινε μια πολλή μεγάλη συνάντηση. Ο τυφλός άκουσε ότι από κεί θα περνούσε ο Χριστός και έτρεξε να τον συναντήσει. Μόλις δε πέρασε ο Χριστός άρχισε να φωνάζει ο τυφλός και να λέει: «Ιησοῦ, υἰέ Δαυίδ, ἐλέησόν με». Και «οἱ προάγοντες», ο υπόλοιπος κόσμος, τον διέταζε να σιωπήσει. Τον διέταζαν να πάψει να φωνάζει νομίζοντας ότι ενοχλεί το Χριστό. Νόμιζαν ότι ο τυφλός φώναζε για να λάβει ελεημοσύνη από το Χριστό. Αυτός όμως δεν ήθελε χρήματα αλλά τη θεραπεία του. Πίστευε ακράδαντα ότι μόνον ο Χριστός είχε τη δύναμη, ως ο Δυνατός των δυνατών και Κύριος των κυρίων, να του ανοίξει τα μάτια. Γιατί ο Χριστός είναι Αυτός που ήρθε να δώσει σ’ όσους βρίσκονται στο πνευματικό σκοτάδι το φως της σωτηρίας. Ο τυφλός αυτός βρισκόταν σε πολλή δεινή κατάσταση. Εμείς έχουμε το φως των ματιών μας, βλέπουμε τους συγγενείς μας, τους φίλους μας, τους συγχωριανούς και συμπολίτες μας, αντικρύζουμε τη φύση που δημιούργησε ο Θεός. Βλέπουμε τα πουλιά και τα ωραία και πολύχρωμα άνθη της φύσεως. Αυτός όμως δεν μπορούσε να τα δεί και ήλπιζε μόνον στο Θεό.

Κυριακή ιε΄ Λουκά (Παραβολή του Ζακχαίου)

«Ἐζήτει ἰδεῖν τον Ἰησοῦν»

zakxaiosΕίναι πράγματι, αγαπητοί μου αδελφοί, θαυμαστό το έργο της Θείας Χάριτος. Πώς κυνηγάει τους ανθρώπους να τους λύτρωση από τα δεσμά των παθών και του διαβόλου, πως τους παρακολουθεί με συμπάθεια και αγάπη μάνας. Και αυτούς, που τα δικά μας ανθρώπινα μάτια, τους βλέπουν ασώτους, αμαρτωλούς και τελώνες. Ένα τέτοιο αμαρτωλό τελώνη, αρχιτελώνη μάλιστα, τον κέρδισε η Θεία Χάρις, ο Χριστός. Αυτό μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο. Ζακχαίος ονομαζόταν. Κάτοικος Ιεριχούς. Βαρκελώνης. Μεγάλο αξίωμα είχε. Μεγάλος πλούσιος, μεγάλος αμαρτωλός. Αλλά η Θεία Χάρις είναι μεγαλύτερη και από την πιο μεγάλη αμαρτία.

Και «όπου πλεόνασαν ἡ αμαρτία - κατά τον Απόστολο Παύλο - ὑπερεπερίσσευσεν ἡ Χάρις». Είχε ακούσει πολλά για τον Χριστό. Αλλά είχε μεγάλη επιθυμία να Τον δή, να Τον γνωρίση. Τώρα, λοιπόν, που ο Κύριος ήλθε στην πόλη του, δεν χάνει την ευκαιρία. Και επειδή ήταν κοντούλης στο ανάστημα, παίρνει μία πρωτότυπη απόφαση. Πηδάει σαν μικρό παιδί πάνω σε ένα δένδρο, που το έλεγαν συκομουριά, χωρίς να λογαριάσει τις κρίσεις και τις επικρίσεις και τα σχόλια του κόσμου (που πολλές φορές τόσο τα λογαριάζουμε εμείς οι σύγχρονοι Χριστιανοί). Και περιμένει να πέραση από τον δρόμο εκείνον ο Ιησούς.

Πράγματι, σε λίγο φθάνει ό αναμενόμενος. Ό Ζακχαίος εκπληρώνει τον πόθο του. Τον βλέπει από κοντά, Τον γνωρίζει, Τον κοιτάζει αχόρταγα. Ξαφνικά, ό Χριστός σταματάει κάτω από την συκομουριά. Ανασηκώνει το βλέμμα και τον, φωνάζει με το όνομά του: Ζακχαίε, κα-τέβα γρήγορα κάτω. Σήμερα θα μείνω στο σπίτι σου. Ό Ζακχαίος κατεβαίνει με μιας από το δένδρο. Ή χαρά του ήταν απερίγραπτη. Θα είχε την τιμή να φιλοξενήσει στο σπίτι του τον Ιησού. Όσοι άκουσαν και είδαν τα γεγονότα, κατά το πλείστον Φαρισαίοι, άρχισαν να γογγύζουν και να κατακρίνουν τον Κύριο, πού πήγε να φιλοξενηθεί στο σπίτι ενός αμαρτωλού.

Κυριακή ι΄ Λουκά

evagelistis loykas15 Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, ενώ έχει μια αγάπη απέραντη για τον άνθρωπο, μισεί θανάσιμα την υποκρισία. Δηλαδή, δεν μισεί τίποτε πιο πολύ από την υποκρισία. Και αυτή την τακτική Του έδειξε καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκόσμιας ζωής Του, όπως καταγράφεται στα ιερά Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Στάθηκε απέναντι στον αμαρτωλό και πεσμένο άνθρωπο με στοργή, συμπόνια και αγάπη. Συγχώρεσε τα λάθη του και τον βοήθησε να ανασηκωθεί. Μα έναντι της υποκρισίας στάθηκε με σκληρότητα και ήταν πάντα άτεγκτος. Μια τέτοια υποκριτική στάση στηλιτεύει ο Χριστός στο σημερινό Ευαγγέλιο.

Όταν η συγκύπτουσα γυναίκα θεραπεύεται κατά την ημέρα του Σαββάτου, της αργίας των Ιουδαίων, ο αρχισυνάγωγος βρίσκει αφορμή, για να κατηγορήσει τον Χριστό πως θεραπεύει κατά την ημέρα αυτή της αργίας. Αυτήν την υποκριτική διάθεση με σκληρά λόγια ο Χριστός αποδοκιμάζει και ακολούθως θέτει την αλήθεια στη θεσή της. Να τι λέγει ακριβώς ο Ευαγγελιστή Λουκάς, μεταφέροντας τα λόγια του Χριστού.

«Υποκριτή, ο καθένας σας το Σάββατο δεν λύνει το βόδι του και τον όνο από το παχνί και τα ποτίζει; Και αυτή εδώ που είναι κόρη του Αβραάμ και την έδεσε ο σατανάς δεκαοκτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί από αυτό το δέσιμο την ημέρα του Σαββάτου;». Ξεσκεπάζεται η υποκρισία του αρχισυναγώγου, που δήθεν ενδιαφερόταν για την αργία του Σαββάτου, την εντολή δηλαδή του Θεού. Γιατί ετούτος ο άνθρωπος ήταν γεμάτος από φθόνο και κακότητα. Τηρούσε την αργία του Σαββάτου, μα δεν έκανε το καλό κατά την ημέρα αυτή. Έτσι άλλα αισθανόταν και άλλα διακήρυσσε άλλα είχε στο νου του και άλλα έδειχνε στους ανθρώπους.

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 140 επισκέπτες

Εμφανίσεις Άρθρων
3668777
  • ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

    Παρασκευή
    21 Ιανουαρίου

    Μαξίμου ομολογητού, Νεοφύτου και Αγνής μαρτύρων, Ζωσίμου