Θείον Κήρυγμα

Κυριακή θ΄ Λουκά (Παραβολή άφρωνος Πλουσίου)

Ἄφρον, ταῦτη τῇ νυκτι τῇ ψυχή σου ἀπαιτουσιν ἀπὸ σου. Ἅ δέ ἠτοίμασας τίνι ἔσται;»

evagelistis loykas15 Κύριός μας, αγαπητοί μου αδελφοί, περισσότερο απ’ όλες τις αμαρτίες απεχθάνεται την πλεονεξία. Γιατί, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία. Πράγματι! Όταν η αγάπη μας προς τα πλούτη είναι περισσότερη από την αγάπη των συνανθρώπων μας, και απ’ αυτόν τον Θεό, είναι ή δεν είναι ειδωλολατρία; Σωστά, λοιπόν, ο Απόστολος των εθνών Παύλος ονομάζει την πλεονεξία ειδωλολατρία. Γι’ αυτό σήμερα στο ευαγγέλιο, βλέποντας ο Χριστός δυο αδελφούς να αντιμάχονται για να λύσουν ένα πρόβλημα οικονομικής φύσεως, θέμα δηλαδή υλικό, αναγκάστηκε να ρωτήσει. «Τίς μέ κατέστησε μεριστήν ἡ δικαστήν ἐφ’ ὑμᾶς;». Και αυτό γιατί ένας από τους δυο αδελφούς, που και αυτός κατά βάθος ήταν πλεονέκτης, ζήτησε από το Χριστό να γίνει δικαστής της διαφοράς τους.

Ποιος με έκανε δικαστή ή μεριστή ανάμεσα στους ανθρώπους; ρωτά ο Χριστός. Ο λόγος που έγινα άνθρωπος είναι να δώσω στον άνθρωπο το φως της Θείας μου διδασκαλίας και να τον απομακρύνω από την ειδωλολατρία. Και επειδή ο Κύριός μας, ως καρδιογνώστης, γνώριζε, όπως προείπα, ότι και τα δυο αδέλφια ήταν πλεονέκτες, θέλοντας να τους θεραπεύσει απ’ αυτό το πάθος τους είπε την παραβολή που ακούσαμε, την παραβολή του άφρωνος πλουσίου. Και λέει ο Κύριός μας τον άρχοντα αυτό της παραβολής άφρονα, δηλαδή ανόητο και άμυαλο, γιατί πραγματικά είναι τρέλα να είσαι μακριά από το Θεό. Είναι τρέλα να λες ότι όλα τα αγαθά που έχεις είναι δικά σου. Λέει το ευαγγέλιο στην παραβολή του άφρονος πλουσίου ότι μια χρονιά τα χωράφια του πλουσίου αυτού ανθρώπου είχαν γεμίσει με τόσους καρπούς με αποτέλεσμα να σκέπτεται που θα τα βάλει.

Κυριακή ζ΄ Λουκά

evagelistis loykas4ύο θαύματα του Κυρίου μας Ιησού χριστού περιγράφει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, αυτό της θεραπείας της αιμορροούσης και της θυγατέρας του Ιάειρου. Η μία ήταν μια απλή γυναίκα μέσα στο πλήθος, ο δεύτερος ήταν επιφανής, άρχοντας της συναγωγής. Προσεγγίζουν το Χριστό, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο: η αιμορροούσα δεν τολμά καν να ζητήσει από τον Κύριο να τη θεραπεύσει, απλά Τον πλησιάζει και ακουμπά την άκρη των ιματίων Του, και το θαύμα γίνεται. Ο αρχισυνάγωγος ζητά από τον Διδάσκαλο να έλθει στο σπίτι του και να θεραπεύσει τη μονάκριβη κόρη του και ο Χριστός έρχεται και ανασταίνει το κορίτσι, που στο μεταξύ είχε πεθάνει.

Και οι δύο όμως, και η αιμορροούσα και ο Ιάειρος, έχουν δύο κοινά στοιχεία: διαθέτουν πίστη και τόλμη. Πιστεύουν ότι ο Χριστός μπορεί να παράσχει την ίαση και τολμούν, ο μεν να το ζητήσει και η δε να αγγίξει τον Κύριο. Δεν ήταν μικρό πράγμα για έναν αρχισυνάγωγο το να μιλήσει με το Χριστό. Οι Γραμματείς και οι φαρισαίοι είχαν απαγορεύσει στο λαό να Τον πλησιάζει και να ακούει τη διδασκαλία Του. Ο Ιάειρος όχι μόνο τολμά να βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος που ακούει τους λόγους του Κυρίου, αλλά και συζητεί μαζί Του και Του ζητά να έλθει στο σπίτι του, γιατί πιστεύει ότι ο μόνος που μπορεί να σώσει το παιδί του είναι ο Χριστός. Η πίστη του λοιπόν υπερνικά τον οποιοδήποτε φόβο, όπως ακριβώς και η πίστη της γυναίκας, που απλά αγγίζει τα ρούχα του Κυρίου Ιησού, προσδοκώντας να λάβει την ίαση.

Την αναγκαιότητα της πίστης προκειμένου να πραγματοποιηθεί το θαύμα, την επισημαίνει και την τονίζει ο ίδιος ο Χριστός. Στην αιμορροούσα λέει: “θυγάτηρ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε” και στον Ιάειρο, που τον ειδοποίησαν ότι η κόρη του πέθανε και να μην ταλαιπωρεί άλλο τον Διδάσκαλο, του απαντά: “μή φοβοῦ, μόνο πίστευσον, καί σωθήσεται”. Τη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που πιστεύει ότι ο Χριστός θα κάνει το θαύμα και σε εκείνους που δεν το πιστεύουν τη βλέπουμε στους συγγενείς του μικρού κοριτσιού, που γέλασαν με τον Χριστό, όταν τους είπε να μην κλαίνε, γιατί το κορίτσι δεν πέθανε. Η απελπισία τους είχε εξανεμίσει κάθε ελπίδα και πίστη προς τον Θεό, και θεωρούσαν πως όλα πια είχαν χαθεί. “Μόνο πίστευσον, καί σωθήσεται”.

Τα λόγια του Χριστού είναι καταλυτικά, όχι μόνο για τον πατέρα του άρρωστου κοριτσιού, αλλά και για τον καθένα μας. Μέσα στο πέλαγος της βιοπάλης και της καθημερινότητας, συχνά αισθανόμαστε ανίσχυροι, αδύναμοι, νικημένοι. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε από πού να κρατηθούμε, πού να στηριχτούμε και να πάρουμε δύναμη για να αντεπεξέλθουμε στις δυσκολίες της ζωής. Συχνά μια ασθένεια, μια ανυπέρβλητη δυσκολία, μάς βυθίζει στην απόγνωση και την απελπισία. Κι όμως, ο Χριστός μάς προσκαλεί να πιστέψουμε, και η βοήθειά Του θα έλθει.

Τί σημαίνει να πιστέψουμε; είναι μια απλή λέξη, αλλά χρειάζεται τόλμη και απαιτεί υπέρβαση του εγώ μας, προκειμένου να γίνει πράξη στη ζωή μας. Είναι απαραίτητο πρώτα από όλα να συνειδητοποιήσουμε και να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, πως πέρα από τη δική μας προσπάθεια έχει μεγάλη σημασία και η παρουσία του Θεού στη ζωή μας, η προστασία Του και η ευλογία Του. Μέσα στις δυσκολίες, τις αστοχίες και τις αποτυχίες, δύο επιλογές μάς μένουν: ή να βυθιστούμε στην απόγνωση και να καταστραφούμε πνευματικά, ή να αποδεχτούμε τη δική μας ανεπάρκεια και να στραφούμε με πίστη στον Θεό.

Αν καταφέρουμε επομένως να κάνουμε τούτη την υπέρβαση του εγωισμού μας και αποδεχτούμε την παντοδυναμία αλλά και την αγάπη του Θεού προς εμάς, τότε μπορούμε με ταπείνωση πλέον να απευθυνθούμε προς Αυτόν και με πίστη να Του ζητήσουμε να έλθει σε βοήθειά μας. Ο Θεός δεν είναι χαιρέκακος, ούτε θέλει να μας βλέπει να ταλαιπωρούμαστε. Επειδή όμως μας έπλασε ελεύθερους, περιμένει από μόνοι μας, ελεύθερα να Τον βάλουμε στη ζωή μας. Και στο μεταξύ, διακριτικά μας σκεπάζει και μας προσφέρει τις ευκαιρίες να πιστέψουμε σε Αυτόν.

Και επειδή ο Θεός είναι αγάπη, μόλις προστρέξουμε με πίστη σπεύδει και πραγματοποιεί το θαύμα στην προσωπική μας ζωή, όχι πάντα σύμφωνα με τη δική μας επιθυμία, αλλά με γνώμονα το πνευματικό μας καλό και συμφέρον. Είναι όντως δύσκολο να στηρίξουμε την ελπίδα μας στο Θεό. Χρειάζεται ταπείνωση, χρειάζεται τόλμη, χρειάζεται πίστη. “Μή φοβοῦ, μόνο πίστευσον”, μας προσκαλεί σήμερα ο Χριστός, προκειμένου να κάνει το θαύμα στη ζωή μας. Αρκεί να Τον εμπιστευτούμε, να του δώσουμε χώρο να σταθεί μέσα στην καρδιά μας. Αυτή είναι και η προσευχή μας, σε κάθε Λειτουργία και σε κάθε ακολουθία της Εκκλησίας: “ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα”. Αμήν

 

Κυριακή στ΄ Λουκά

evagelistis loykas12εστή η διήγηση του σημερινού Ευαγγελίου και γεμάτη διδάγματα. Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους: φτάνοντας ο Κύριος σε μία πόλη, στη χώρα των Γεργεσηνών, συναντά έναν άνθρωπο δαιμονισμένο που δεν φορούσε ρούχα και περιφέρονταν σαν αγρίμι στις ερημιές. Τα δαιμόνια αμέσως αναγνωρίζουν τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού, και ζητούν από αυτόν να μην τα εξορίσει στην άβυσσο, αλλά να τους επιτρέψει να εισέλθουν σε μια αγέλη χοίρων. Έτσι και έγινε, και αμέσως οι χοίροι έπεσαν με ορμή στον γκρεμό και σκοτώθηκαν.

Όταν μαθεύτηκε το γεγονός στην πόλη, βγήκαν οι κάτοικοι να δουν το θαύμα με τα ίδια τους τα μάτια, και βρήκαν τον πριν δαιμονισμένο ήρεμο και ντυμένο να κάθεται κοντά στα πόδια του Ιησού και να ακούει ευλαβικά τους λόγους Του. Ωστόσο, αντί να θαυμάσουν και να πιστέψουν στη μεγαλοσύνη του Θεού, εκείνοι κυριευμένοι από φόβο ζήτησαν από το Χριστό να φύγει μακριά από τη χώρα τους. Μόνος ο πριν δαιμονισμένος παρακαλούσε τον Κύριο να τον πάρει μαζί Του, ο Ιησούς όμως του είπε να επιστρέψει στο σπίτι του και να διηγείται σε όλους το θαύμα που του έκανε ο Θεός.

Ίσως η ιστορία να φαντάζει απόμακρη και ξένη προς εμάς, όμως δεν είναι λίγες οι φορές που η καρδιά μας κυριεύεται από τον πειρασμό και ταλαιπωρείται από την επήρεια των δαιμόνων. Και δεν είναι ανάγκη κανείς να βρεθεί στην δεινή κατάσταση του δαιμονισμένου της σημερινής περικοπής, μιας που όταν ο νους και η καρδιά του ανθρώπου κυριευτεί από τους πονηρούς λογισμούς, η πνευματική του πορεία είναι άκρως καταστροφική. Συχνά ακούμε για εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί «εν βρασμώ ψυχής», συχνά διαπράττουμε λάθη θολωμένοι από την ένταση του πάθους της στιγμής και του ψυχικού αναβρασμού που μάς κυριεύει.

Κυριακή ε΄ Λουκά

evagelistis loykas12ε αφορμή τη γνωστή παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου της σημερινής Ευαγγελικής παραβολής, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Χριστός μας θυμίζει πως πρέπει, εάν είμαστε πλούσιοι στα χρήματα και τις περιουσίες, να μην είμαστε φτωχοί στην αγάπη. Και πάλι αν είμαστε φτωχοί στα χρήματα και τις περιουσίες, ας μην είμαστε πλούσιοι στις κακότητες. Αυτούς δε τους πλουσίους, τους χορτάτους, ο Χριστός τους ειδοποιεί με αυστηρότητα: «Αλλοίμονο σε σας τους χορτάτους, τους πλουσίους!». Γιατί όμως; Μήπως φταίει ο πλούτος; Όχι βέβαια, δεν φταίει ο πλούτος φταίει ο άνθρωπος.

Γι’ αυτό ο Χριστός εννοεί «τους κακούς και σκληρόκαρδους πλουσίους σαν και τον σημερινό πλούσιο της παραβολής». Και γι’ αυτούς τους φτωχούς είπε: «μακάριοι οι φτωχοί». Δηλαδή η φτώχεια μας κάνει καλούς ανθρώπους και καλά παιδιά του Θεού; Ασφαλώς και όχι! Γι’ αυτό ο Χριστός μιλάει για τους φτωχούς όχι από δική τους ασωτεία και οκνηρία, ούτε από κακοκεφαλιά. Αλλά γι’ αυτούς που σηκώνουν το πρόβλημά τους με υπομονή και καρτερία, όπως ετούτος ο φτωχός Λάζαρος της σημερινής παραβολής. Όλα αυτά είναι χρήσιμα και απαραίτητα με την προϋπόθεση πως πιστεύουμε στην άλλη ζωή, στην αιωνιότητα.

Διαφορετικά δεν μας κάνει και πολύ εντύπωση αυτό που ακούμε ότι «ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο θα πεθάνουμε». Εντούτοις οι άνθρωποι, που έτσι σκέπτονται και με αυτό τον τρόπο πορεύονται στη ζωή, έχουν εγκόσμιο φρόνημα και υλιστική νοοτροπία. Ασχολούνται με άγχος και αγωνία, να αυξήσουν την κινητή και ακίνητη περιουσία να φτιάξουν μεγάλα και πολυτελή σπίτια να αγοράσουν τα καλύτερα και ακριβότερα αυτοκίνητα να διασκεδάσουν όσο πιο πλούσια και άλλα πολλά. Γαντζώνονται με κάθε τρόπο στη ζωή, φοβούμενοι μη την χάσουν.

Κυριακή δ΄ Λουκά

evagelistis loykas7παραβολή του Σπορέως, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους μας. Ο Κύριος μιλά για το γεωργό εκείνο που πήγε στο χωράφι του για τη σπορά, και άλλοι σπόροι έπεσαν στο δρόμο και πήγαν χαμένοι, αφού καταπατήθηκαν από τους περαστικούς και έγιναν τροφή των πουλιών, άλλοι έπεσαν επάνω στις πέτρες, και μόλις φύτρωσαν λίγο, αμέσως ξεράθηκαν, επειδή δεν υπήρχε ούτε χώμα ούτε υγρασία. Άλλοι πάλι έπεσαν σε μέρος γεμάτο αγκάθια, τα οποία έπνιξαν τα νεόφυτα βλαστάρια, και εκείνοι τέλος που έπεσαν στην εύφορη γη, και αναπτύχθηκαν τα φυτά και απέδωσαν καρπό εκατονταπλάσιο.

Την ερμηνεία αυτής της παραβολής την δίνει ο ίδιος ο Χριστός στη συνέχεια της ευαγγελικής περικοπής. Μας λέει ότι ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, και ο γεωργός επομένως είναι ο ίδιος ο Θεός. Τα δε διάφορα είδη της γης στα οποία έπεσε ο σπόρος, είναι οι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων, οι οποίοι ανάλογα με την προαίρεση και την πνευματική τους κατάσταση, δέχονται τον λόγο του Θεού και είτε αυτός καρποφορεί στην ζωή τους, είτε μένει άκαρπος και ατελέσφορος.

Έτσι, ο δρόμος της παραβολής αντιστοιχεί στους ανθρώπους εκείνους που ακούν μεν τον λόγο του Θεού, αλλά ευθύς αμέσως έρχεται ο διάβολος και παίρνει από την καρδιά τους τα θεϊκά λόγια, ώστε να μην πιστέψουν και να μην σωθούν. Οι πέτρες πάλι, είναι εκείνοι οι άνθρωποι μου με χαρά ακούν και δέχονται τον λόγο του Θεού, αλλά δεν έχουν πνευματικές ρίζες και με τον πρώτο πειρασμό εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια και μαραζώνουν πνευματικά. Τα αγκάθια, μάς λέει ο Χριστός, είναι οι βιοτικές μέριμνες, οι ηδονές και ο πλούτος, που απασχολούν την καθημερινότητά μας και αντλούν όλη την ενεργητικότητά μας, με αποτέλεσμα να ξεχνάμε και να παραθεωρούμε το λόγο του Θεού, ο οποίος τελικά καταπνίγεται μέσα μας και δεν καρποφορεί.

Κυριακή γ΄ Λουκά

evagelistis loykas12έσα στα πολλά θαυμαστά γεγονότα που τέλεσε ο Χριστός στους ανθρώπους, εξαιρετική θέση έχουν οι αναστάσεις των νεκρών. Είναι ο υιός της χήρας του σημερινού Ευαγγελίου, η κόρη του Ιαείρου, ο φίλος Του Λάζαρος, οι νεκροί κατά την σταύρωση του Χριστού, όταν «πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς» και τέλος η ανάσταση του Ιδίου του εαυτού Του. Και είναι σημαντικές αυτές οι αναστάσεις, γιατί ακριβώς εκφράζουν την εξουσία του Χριστού ως Θεού, επάνω στη ζωή και το θάνατο.

Αυτός άλλωστε έχει στα χέρια Του την ζωή μας και Αυτός έχει την εξουσία να την δίνει και να την παίρνει. Μιλώντας δε για το γεγονός του θανάτου, έτσι καθώς τον αντικρύζουμε στον υιό της χήρας στην πόλη Ναΐν, κατανοούμε πως πρόκειται για ένα μεγάλο μυστήριο. Ο θάνατος είναι το μεγάλο μυστήριο! Μονάχα που αυτό μας φοβίζει και, σαν κάποιες φορές το σκεπτόμαστε, μας παγώνει το αίμα και νεκρώνει την ύπαρξή μας. Και παρ ότι καθημερινά τονίζουμε στο σύμβολο της πίστεώς μας «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών», εντούτοις μοιάζουμε με αυτούς που πέραν του θανάτου και της πλάκας του τάφου, «δεν ελπίζουμε πια σε τίποτε». Νομίζουμε πως όλα τελειώνουν εδώ και δεν περιμένουμε τίποτε. Γι αυτό «πολλοί κλαίνε και σκοτώνονται και χάνουν τα λογικά τους και το χειρότερο είναι ότι τα βάζουν με το Θεό».

Κυριακή β΄ Λουκά

«Ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑµῶν»

4evagelistis loykasύσκολα πράγµατα µας ζητάει ο Χριστός, ίσως θα πει κανείς, όταν ακούσει αυτόν τον λόγο του Χριστού στο σημερινό Ευαγγέλιο. Δύσκολα, ναι, αλλά όχι και ακατόρθωτα. Δύσκολος είναι ο δρόµος του Χριστού, αγαπητοί µου αδελφοί, ανηφορικός, πετρώδης. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός: «Ὅτι στενή ἡ πύλη καί τεθλιµµένη ἡ ὁδός ἡ ἁπάγουσα εἰς τήν ἄνω ζωήν»

Και όσα µας λέει ο Χριστός και Θεός µας, µπορεί να µας φαίνονται δύσκολα στην αρχή, αλλά αυτά είναι, που θα µας οδηγήσουν στην σωτηρία, στην αιώνια ζωή. «Αγαπάτε τους εχθρούς σας» µας φωνάζει η εντολή του Χριστού σήµερα. Δύσκολο πράγµα να αγαπήσεις τους εχθρού σου. Δύσκολο, διότι χρειάζεται να παλέψεις και να νικήσεις το φοβερό πάθος της εκδικήσεως, της μνησικακίας και της οργής. Δύσκολο, διότι χρειάζεται να παλέψεις και να νικήσεις το δαίµονα του µίσους. Και όχι µόνο αυτό. Να βάλεις στην καρδιά σου, εκεί που πρώτα ήταν η εκδίκηση, η µνησικακία, και η οργή, την συγγνώµη και την καλοσύνη.

Εκεί, που πρώτα ήταν το µίσος, να βάλεις την αγάπη. Να αγαπήσεις τους εχθρούς σου µε αγάπη πραγματική, σαν αυτή, που έδειξε ο Χριστός µας στους δικούς Του εχθρούς, αγάπη όχι υποκριτική, όχι ψεύτικη, όχι επιφανειακή. Δύσκολο πράγµα αυτό βέβαια, αλλά γίνεται εύκολο µε την βοήθεια του Θεού και µε την Θεία Χάρη. Διότι σε αυτή την µεγάλη νίκη, που λέγεται «αγάπη στόν εχθρό σου» θα προσευχηθείς να νικήσεις. Να νικήσεις τον κακό εαυτό σου, το πάθος, τον δαίµονα. Και ο Χριστός θα σε ενισχύσει, θα κάνη εύκολο εκείνο, που σου φαίνεται δύσκολο, θα κάνη δυνατό, εκείνο που σου φαίνεται αδύνατο.

Κυριακή α΄ Λουκά

«Ἀνήρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε»

evagelistis loykas19ον τρόπο µε τον οποίο πρέπει να πλησιάζουµε τον Χριστό, αν θέλουµε να αποσπάσουµε πλούσια την Θεία χάρη Του, µας δείχνει το σηµερινό Ευαγγελικό ανάγνωσµα αγαπητοί μου αδελφοί. Ο Χριστός µας κατέβηκε στην παραλία της λίµνης της Τιβεριάδος εκεί που ήταν ο Πέτρος και οι συνεργάτες του συµµαζεύοντας τα δίχτυα τους µετά από το αποτυχηµένο ψάρεµα όλης της νύχτας. Επειδή συγκεντρώθηκε πολύς κόσµος για να ακούσει τη διδασκαλία του, ο Χριστός ζήτησε από τον Πέτρο να χρησιµοποιήσει το ψαράδικο καΐκι του σαν άµβωνα, για να τον βλέπει και να τον ακούει καλύτερα ο κόσµος.

Όταν τελείωσε τη διδασκαλία του ο Χριστός, φώναξε τον Πέτρο και του είπε να βάλει τα δίχτυα στο καΐκι και να πάνε µαζί να τα ρίξουν στα βαθειά νερά της λίµνης Γεννησαρέτ. Ο Πέτρος έκανε υπακοή, αν και ήξερε σαν έµπειρος ψαράς ότι την ηµέρα δεν πιάνονται τα ψάρια. Και το θαύµα έγινε! Όταν άρχισαν να σηκώνουν τα δίχτυα, διαπίστωσαν ότι ήταν γεµάτα ψάρια, τόσα που δεν άντεχε το καΐκι και αναγκάστηκαν να φωνάξουν και το άλλο ψαράδικο για να µπορέσουν να τα πάρουν όλα!

Βλέποντας το µεγάλο θαύµα ο Πέτρος γονάτισε µπροστά στο Χριστό και του είπε «Αποµακρύσου από µένα Κύριε, γιατί είµαι αµαρτωλός άνθρωπος», «ἰδων δε Σίµων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· Ἔξελθε ἀπ' ἐµοῦ, ὅτι ἀνήρ ἀµαρτωλός εἰµι, Κύριε». Ντροπιάστηκε ο Πέτρος που µπήκε στο καΐκι του ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί αισθάνθηκε ότι ήταν ακάθαρτος, βρόµικος, αµαρτωλός. Μόλις είδε το θαύµα κατάλαβε πως αυτός που ήταν µπροστά του ήταν ο Μεσσίας. Ο Υιός του Θεού. Ο Σωτήρας του κόσµου. Και ένοιωσε ανάξιος να είναι µέσα στο ψαράδικό του ο Θεός! Θυµήθηκε τότε όλη τη ζωή του.

Κυριακή ιγ΄ Ματθαίου

«Ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε»

evagelistis mathaiosΟ νοικοκύρης φυτεύει και περιφράζει αμπέλι, σκάβει στον βράχο ληνό, πατητήρι, ανεγείρει οίκημα για να κατοικήσουν οι καλλιεργητές, νοικιάζει το αμπέλι του σε κάποιους γεωργούς και πηγαίνει στην πόλη που μένει συνήθως. Περιμένει τον καιρό της συγκομιδής, όπου θα λάβη, θα εισπράξη το συμφωνηθέν με τους γεωργούς μερίδιό του. Γι’ αυτὸ το σκοπό στέλνει προς τους συνεταίρους του απεσταλμένους «λαβεῖν» το ενοίκιο και «τοὺς καρποὺς αὐτοῦ».

Οι γεωργοί όμως ποικιλοτρόπως κακοποίησαν τους απεσταλμένους. Αντί να τηρήσουν αυτά που είχαν συμφωνήσει, τους λιθοβολούν, τους φονεύουν. Ο νοικοκύρης όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, επιμένει, γι’ αυτό στέλνει περισσότερους υπηρέτες τούτη τη φορά, για να εισπράξουν τα οφειλόμενα. Και έτυχαν και αυτοί της ίδιας εχθρικής συμπεριφοράς και αντιμετωπίσεως.

Ο νοικοκύρης, ο οικοδεσπότης, παρά ταύτα, μακροθυμεί. Δεν οργίζεται, δεν αγανακτεί αλλά και δεν υποχωρεί. Στέλνει αυτή τη φορά «τὸν υἱὸν αὐτοῦ, λέγων ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου». Και η κακοπιστία των γεωργών, των ενοίκων, γίνεται θράσος μεγάλο, ώστε «ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς.

Δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ» και εφόνευσαν αυτόν. Αμπελώνας εικόνα γνωστή, που δηλώνει τον περιούσιο λαό του Θεού, τον Ισραήλ. Γεωργοί ομάδα ανθρώπων, που είναι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού και οι άρχοντες αυτού, που αποτελεί το θείο αμπελώνα.

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 85 επισκέπτες

Εμφανίσεις Άρθρων
3668749
  • ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

    Παρασκευή
    21 Ιανουαρίου

    Μαξίμου ομολογητού, Νεοφύτου και Αγνής μαρτύρων, Ζωσίμου